تکنولوژی

همیشه به بالا نگاه کنید: 7 سیارک دفاعی برتر زمین

یک روز ممکن است آسمان را اسکن کنیم و ببینیم که در حال آمدن است: یک سیارک مستقیماً به سمت زمین حرکت می کند.

یک روز ممکن است آسمان را اسکن کنیم و ببینیم که در حال آمدن است: یک سیارک مستقیماً به سمت زمین حرکت می کند.

پاسخ ما به این بستگی دارد که وقتی سیارک را دیدیم چقدر دور بود، چقدر بزرگ بود و دقیقاً کجا قرار بود فرود بیاید.

چهار استراتژی به احتمال زیاد وجود دارد، اما بسیاری دیگر در حال بررسی هستند تا بهترین شانس را برای منحرف کردن بازدیدکنندگان سریع از فضا به ما بدهند.

“پنهان شدن در زیرزمین”

یا، به بیان رسمی تر، دفاع مدنی – واکنشی که در بلایای طبیعی مانند طوفان یا گردباد در صورت هشدار کوتاه مدت استفاده می شود.

مردم در صورت امکان منطقه آسیب دیده را تخلیه می کنند، سپس می پوشند و می پوشانند.

این انتخاب واضحی برای اجرام کوچکتر است، مانند اجسام با قطر 1 متر، که چندین بار در سال وارد جو زمین می شوند اما دست نخورده به زمین نمی رسند.

این احتمالاً پاسخی به اجرام به بزرگی سیارک 20 متری است که در سال 2013 بر فراز شهر چلیابینسک سیبری منفجر شد و بیش از 1500 نفر را مجروح کرد.

ساکنان غافلگیر شدند و خود را پنهان نکردند، بنابراین این صدمات بیشتر ناشی از شکستن شیشه های پرنده توسط موج ضربه ای بود. حتی یک هشدار کوچک احتمالا همه را ایمن نگه می دارد.

برای یک تأثیر نسبتاً کوچک و محدود مانند این، منابع مورد نیاز برای آماده سازی شهر بسیار کمتر از منابع مورد نیاز برای انحراف سیارک خواهد بود.

برای سیارک هایی با قطر کمتر از 20 متر، افراد می توانند منطقه آسیب دیده را تخلیه کرده و سپس پنهان و پنهان شوند.

برخورد یک سیارک بزرگتر بسته به اندازه آن برای یک منطقه، یک قاره یا کل جهان فاجعه بار خواهد بود.

مطلب پیشنهادی:  تقلید تسلا در توییتر مبارزه ایلان ماسک با حساب‌های جعلی را مسخره می‌کند

حتی یک بازدیدکننده کوچکتر مانند آنی که بر فراز چلیابینسک قرار دارد، اگر در راه رفتن به یک شهر بزرگ باشد – تخلیه را دشوارتر می کند و خطر از دست دادن بسیاری از خانه ها و زیرساخت ها – یا فرود آمدن در اقیانوس و ایجاد سونامی را تهدید می کند.

در این موارد، ممکن است فشاری برای جلوگیری از ضربه در صورت امکان وجود داشته باشد.

ارسال سلاح های هسته ای

قوی ترین ابزاری که بشر برای انحراف سیارک ها در اختیار دارد نیز بحث برانگیزترین ابزار است.

ابزارهای انفجاری هسته‌ای انتخاب ارجح در فیلم‌ها هستند، اگرچه سناریوهای استفاده از آن‌ها در دفاع سیاره‌ای شامل بارگیری بار و سپس فرار فضانوردان شجاع نیست.

بهترین کار این است که سیارک ها را دست نخورده نگه دارید و آنها را به عنوان یک جسم منفرد به راحتی ردیابی کنید، نه اینکه آنها را به قطعات کوچک زیادی بشکنید – که برخی از آنها ممکن است هنوز به سمت زمین در حرکت باشند.

به جای دفن دستگاه در نزدیکی مرکز جسم تهدید، سناریوهای انحراف هسته‌ای شامل انفجارهای دوردست می‌شود: انرژی انفجار بخشی از سیارک را تبخیر می‌کند و سنگ فضایی را در امتداد مسیری جدید و امن‌تر، به اندازه کافی دور از زمین که تشعشع می‌کند، به حرکت در می‌آورد. و Fallout مشکلی نداشت.

سناریوهای نهایی مربوط به دستگاه‌های هسته‌ای را نیز می‌توان در نظر گرفت، اگرچه اثرات جانبی استفاده از آن‌ها برای کاهش بسیار نزدیک به زمین می‌تواند به اندازه پیامدهای خود برخورد بد باشد.

و هیچ راهی برای آزمایش آنها قبل از یک تهدید واقعی وجود ندارد: دستگاه های هسته ای نزدیک به 80 سال است که روی زمین آزمایش شده اند، اما آزمایش آنها در فضا خلاف قوانین بین المللی است.

یک انفجار هسته‌ای بخشی از سیارک را تبخیر می‌کند و سنگ فضایی را به مداری امن می‌برد، به اندازه‌ای دور از زمین که تشعشعات و زباله‌های مضر مشکلی ندارند.

مطلب پیشنهادی:  GitHub مایکروسافت برای افزودن ویژگی های چت OpenAI به ابزار کدنویسی

آن را با یک سفینه فضایی منفجر کنید

تکنیک ضربه‌گیر جنبشی (KI) ممکن است گزینه سومی را ارائه دهد – و می‌تواند (و در حال آزمایش) باشد.

تکنیک KI بسیار ساده است: یک فضاپیما را به سیارک مشکل دار بکوبید و از حرکت فضاپیما برای تغییر تکانه (و مدار سیارک) استفاده کنید.

تست تغییر جهت دوگانه سیارک (DART) که در نوامبر 2021 راه اندازی شد، این تکنیک را امتحان خواهد کرد. DART به سمت دیمورفوس، قمر 160 متری سیارک 780 متری دیدیموس حرکت خواهد کرد و هدف آن تغییر مدار دیمورفوس به دور دیدموس در اواخر سپتامبر 2022 است.

این تغییر کوچک اما قابل اندازه گیری از زمین خواهد بود. مأموریت‌های KI یک گزینه غیرهسته‌ای برای انحراف اجرام تا قطر چند صد متر فراهم می‌کنند، به‌ویژه اگر یک سری KI ارسال شود و هر یک از آنها ضربه کوچکی به سیارک وارد کند که در مجموع منجر به رانش بزرگ‌تری می‌شود.

یک ضربه‌گیر جنبشی به سیارک مورد نظر برخورد می‌کند تا حرکت (و مدار سیارک) را تغییر دهد.

بگذارید گرانش کار را انجام دهد

تراکتور گرانشی یک مفهوم زیبا است که از قانون فیزیک استفاده می کند: حتی جرم های کوچک نیز اگر خیلی نزدیک باشند می توانند کشش گرانشی قوی داشته باشند.

این تکنیک شامل خلبانی یک فضاپیمای بسیار با جرم بسیار نزدیک به سیارک مشکل ساز و استفاده از جرم فضاپیما برای جذب سیارک است. از آنجایی که موقعیت فضاپیما قابل کنترل است، می تواند سیارک را به هر جهتی بکشد و مدارش را طوری تغییر دهد که زمین را از دست بدهد.

برخلاف دستگاه‌های هسته‌ای یا ضربه‌گیرهای جنبشی، که تغییر را به یکباره انجام می‌دهند، تراکتور گرانشی یک رویکرد کند حرکت است که می‌تواند چندین دهه طول بکشد تا این کار را انجام دهد. این برای اجرام کوچکتر و – البته – اجسامی که مدت زیادی قبل از رسیدن به زمین کشف شده اند، بهترین است.

مطلب پیشنهادی:  منشا بارش شهابی Geminid فاش شد! کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا یک راز بزرگ را فاش می کند

تراکتور گرانشی همچنین به نتایج بسیار دقیق تری نسبت به سایر روش ها اجازه می دهد.

تراکتور گرانشی به سادگی با فشار دادن در جهت ثابت نسبت به مسیر سیارک، مسیر سیارک را تغییر می دهد.

مدافعان سیاره‌ای گزینه‌های دیگری را برای انحراف سیارک‌ها ارائه کرده‌اند، اما آنها به مطالعه بیشتری نیاز دارند تا ببینند چقدر واقع‌بینانه هستند.

گزینه غیرفعال شامل تغییر جزئی یا کامل روشنایی سیارک تهدید کننده و اجازه دادن به نیروی غیر گرانشی (معروف به اثر یارکوفسکی) برای تغییر مدار سیارک است.

این یک تعهد بسیار طولانی مدت خواهد بود. گزینه دیگر قرار دادن یک فضاپیما با لیزر قدرتمند در نزدیکی سیارک و تبخیر سطح زیرین است که هم جرم سیارک را کاهش می دهد و هم به عنوان یک موشک کوچک برای تغییر مدار آن عمل می کند.

اما این به یک لیزر بسیار قدرتمند در واقع و یک منبع انرژی مناسب و/یا مجموعه ای از صفحات خورشیدی نیاز دارد. روش دیگر اتصال یک پیوند به طول چندین کیلومتر به سیارک است که به طور موثر مرکز جرم آن را تغییر می دهد و باعث می شود که مدار خود را تغییر دهد.

برخورد سیارک ها سناریوهای فاجعه منحصر به فردی هستند زیرا اگر هشدار کافی داشته باشیم می توان از آنها کاملاً جلوگیری کرد.

هزاران و هزاران سیارک در مدار نزدیک زمین می چرخند و دانشمندان دائماً در حال فهرست نویسی آنها هستند تا اطمینان حاصل کنند که هر چیزی که در مسیر برخورد است هر چه زودتر پیدا می شود.

در صورت بروز یک تهدید واقعی، رویکردی که ما اتخاذ می‌کنیم به واکنش کشور (یا کشورهای) خاص و میزان همکاری جامعه بین‌المللی از طریق کمیسیون‌هایی در سازمان ملل بستگی دارد.

در این میان، دانشمندان به تماشای آسمان ها و کار بر روی تکنیک هایی برای فرستادن بازدیدکنندگان فضایی به راه خود قبل از فرود در آستانه زمین ادامه خواهند داد.

(360info.org)

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا